Algemeen:

Nederlands: Diksnavelnon.

Duits: Dickschnabelnonne.

Engels: Great-billed mannikin.

Frans: Nonne à gros bec.

Verspreidingsgebied:

Leefgebied is het noorden en zuid oosten van Nieuw Guinea.

Ondersoorten:

Er worden vier ondersoorten erkend, welke minimaal verschillen in kleurdiepte en grootte van de kop en snavel. Beschreven is de wat helderder Diksnavelnon, welke in combinatie met de zwarte kop, borst en buik, de meest contrastrijke verschijningsvorm is. De in Nederland aanwezige (kleine) populatie heeft over het algemeen een wat donkerder rugdek en een iets fijnere snavel.

Beschreven zijn de ondersoorten L.g.grandis, L.g.destructa, L.g.ernesti en L.g.heurni. De L.g.ernesti heeft meer helder strogele buitenvlaggen aan de staartpennen en een wat minder forse snavel. De L.g.destructa is donkerder kastanjebruin op rug, vleugeldek en flanken en heeft meer strogele bovenstaartdekveren. De L.g.heurni is donkerder kastanjebruin op rug- en vleugeldek.

Fysieke eigenschappen:

Door de forse snavel en grote kop is de Diksnavelnon een opvallende verschijning.De forse snavel dient glad te zijn zonder schilfering. De kop -snavellijn dient vloeiend te verlopen. Verder heeft de Diksnavelnon niet veel foutbronnen, waardoor er streng kan worden gelet op egaliteit van de kleur en op strakke tekeningen. De kastanjebruine flanken zijn weinig opvallend en meestal alleen in rusthouding waarneembaar.

Model:

De Diksnavelnon is de grootste van de nonnen en rietvinken. Door de uitzonderlijk forse snavel en de daarbij passende grotere kop, wijkt het model van de Diksnavelnon duidelijk af van de overige nonnen.

Formaat: 12 cm.